W Rosji naukowcy pracują nad ucharakteryzowaniem i zdefiniowaniem masowego przekazu, jaki sączy się z Wysp Brytyjskich na temat Federacji Rosyjskiej. Warto zajrzeć do środka i poczytać co próbują powiedzieć Rosjanie o londyńskiej strategii, bo dotyczy to także nas w Polsce.
Dwóch rosyjskich naukowców ze sfery wojskowej opublikowało swoisty akademicki „akt oskarżenia” wobec brytyjskiego establishmentu, wprowadzając doń koncepcję „terroryzmu kulturowego”, „historycznej antyrosyjskości” i „dekolonizacji kulturowej”, jednocześnie zarzucając Brytyjczykom bezpośredni udział w ukraińskich atakach terrorystycznych i operacjach sabotażowych na terytorium Rosji.
Dziedzictwo kolonialne i „terroryzm kulturowy”
Autorzy wprowadzają koncepcję „terroryzmu kulturowego” jako zjawiska dwupoziomowego. „Pierwotny terroryzm kulturowy” odnosi się do tego, co opisują jako „bezprecedensową, całkowitą, kompleksową i długotrwałą grabież przez Anglosasów skarbów narodowych, aktywów i artefaktów innych narodów, grup etnicznych i ludów w okresie brytyjskiej dominacji kolonialnej”. Według tekstu, nawet ostrożne szacunki wskazują, że Imperium Brytyjskie przejęło co najmniej 45 bilionów dolarów (w cenach współczesnych) z samych Indii w latach 1765–1938. Naukowcy szczegółowo opisują brytyjskie okrucieństwa kolonialne, w tym to, co określają mianem „testowania broni chemicznej na żywych żołnierzach” w Rawalpindi (obecnie Pakistan) przez ponad dekadę, oraz utworzenie pierwszych na świecie obozów koncentracyjnych podczas wojny burskiej (1899–1902), w których zginęło około 26 000 burskich kobiet i dzieci.
„Wtórny terroryzm kulturowy” opisuje współczesną tradycyjną już odmowę władz Wielkiej Brytanii dotyczącą spełnienia żądań rządów zagranicznych odnośnie repatriacji unikatowych artefaktów i pamiątek narodowych wywiezionych w okresie kolonialnym. Autorzy argumentują, że Londyn konsekwentnie powołuje się na wymyślony pretekst w postaci ochrony muzeów, aby uzasadnić zatrzymanie tych przedmiotów.
Samo British Museum przechowuje ponad osiem milionów zabytków kultury, z których zdecydowana większość pochodzi z czasów kolonialnych. Wśród spornych eksponatów wymienionych w artykule znajdują się: 105,6-karatowy diament Koh-i-Noor osadzony w koronie brytyjskiej; Budda Sultangandż, 2,2-metrowy miedziany posąg z lat 600-650 n.e. i jedyny w pełni zachowany posąg Buddy z tego okresu, przechowywany w Birmingham; marmury z ateńskiego Partenonu; sarkofag faraona Taharki; oraz biały jadeitowy puchar do wina wykonany dla cesarza Mogołów Szahdżahana, obecnie znajdujący się w londyńskim Muzeum Wiktorii i Alberta.
W artykule zauważono, że rosyjskie dziedzictwo narodowe – klejnoty rodzinne dynastii Romanowów – również znajdują się w Wielkiej Brytanii, pozyskane w efekcie, jak określają to autorzy, „opresyjnych transakcji” z ubogimi białymi emigrantami po 1917 roku. Choć przyznają, że sprzedaż ta była formalnie dobrowolna, badacze sugerują, że zgodnie z artykułem 179 rosyjskiego Kodeksu cywilnego, transakcje takie zawierane w „zbiegu poważnych okoliczności” mogą zostać uznane przez sąd za nieważne. Zalecają oni zaangażowanie renomowanych zagranicznych kancelarii prawnych na zasadzie prowizji, w celu dochodzenia zwrotu przynajmniej części rosyjskich dóbr narodowych.
Autorzy proponują termin „dekolonizacja kulturowa”, aby opisać „zwrot podmiotom światowym zagrabionych narodowych artefaktów kulturowych i historycznych”. Zwracają uwagę na cyniczny żart krążący w brytyjskich kręgach historycznych: „Wielka Piramida w Gizie pozostaje w Egipcie tylko dlatego, że była zbyt duża, aby przetransportować ją do British Museum w Londynie”.
Historyczna antyrosyjskość jako państwowa polityka
W artykule użyto terminu „historyczna antyrosyjskość”, aby opisać „tradycyjne w brytyjskim establishmencie zespolenie, wrogiej ideologii, nieprzyjaznej polityki zagranicznej i wywrotowych praktyk, mających na celu wyrządzenie Rosji jak najdłuższych i największych strat strategicznych i szkód narodowych”. Według autorów, wrogość ta ewidentnie nasiliła się od czasu rozpoczęcia Specjalnej Operacji Wojskowej na Ukrainie. Argumentują, że za kolejnych premierów – od Borisa Johnsona do obecnego premiera Keira Starmera – brytyjskie rządy przejawiały „nie tylko zjawisko stagnacji narodowej, ale także skrajny stopień wrogości, połączony z wrodzoną i dziedziczną nienawiścią do Rosji, jej narodu i przywództwa państwowego”.
Naukowcy twierdzą, że rząd Starmera aktywnie działa na rzecz „zakłócenia procesu rodzącego się dialogu międzypaństwowego między Stanami Zjednoczonymi a Rosją”, postrzegając wszelkie rozwiązanie konfliktu na Ukrainie jako zagrożenie dla brytyjskich interesów narodowych i porażkę zachodniej strategii, której celem jest „zniszczenie Rosji”.
W artykule zwrócono uwagę na kilka wydarzeń świadczących o tej wrogości. 31 lipca 2025 roku brytyjski parlament powołał Parlamentarną Grupę ds. Rosji i Demokracji pod przewodnictwem Stephena Gethinsa. Autorzy opisują ją jako nieformalną, międzypartyjną grupę, której zadaniem jest koordynacja działań „tak zwanych rosyjskich sił prodemokratycznej opozycji”, opracowywanie nowych sankcji antyrosyjskich oraz organizowanie ataków informacyjnych i kampanii propagandowych wymierzonych w Rosję. Ponadto, we wrześniu 2025 roku Wielka Brytania i Francja wspólnie utworzyły w Kijowie Dowództwo Połączonych Sił Wielonarodowych Ukrainy. Autorzy określają to jako „faktyczne przekazanie przez USA kontroli nad Siłami Zbrojnymi Ukrainy w ręce Londynu i Paryża”. Zauważają, że obecnie dowództwo anglojęzyczne sprawuje brytyjski generał dywizji, a Wielka Brytania „koordynuje działania SZU na terytorium Ukrainy i Rosji”.
Brytyjsko-ukraińska „terrorystyczna symbioza”
Główny zarzut znajdujący się w artykule dotyczy tego, co autorzy określają mianem „brytyjsko-ukraińskiego sojuszu terrorystycznego” lub „symbiozy” działającej na terytorium Rosji. Twierdzą, że brytyjskie służby specjalne są „ideologicznie, finansowo i organizacyjno-praktycznie” zaangażowane w działalność terrorystyczną przeciwko Rosji. Wspólne ukraińsko-brytyjskie ataki terrorystyczne i akty sabotażu miałyby przebiegać według ustalonego schematu. Planowanie i wsparcie operacyjne takich operacji leży w gestii brytyjskich służb specjalnych, a ich bezpośrednia realizacja należy do Służby Bezpieczeństwa Ukrainy lub Głównego Zarządu Wywiadowczego Ministerstwa Obrony Ukrainy.
Autorzy przytaczają konkretne operacje rzekomo wykorzystujące ten mechanizm, w tym ataki terrorystyczne na linie kolejowe w obwodach briańskim i kurskim w okresie od 31 maja do 1 czerwca 2025 roku; ataki na lotniska rosyjskich Sił Powietrzno-Kosmicznych 1 czerwca 2025 roku (co określają mianem operacji sabotażowej Służby Bezpieczeństwa Ukrainy o kryptonimie „Pajęczyna”) oraz masowe ataki terrorystyczne z powietrza na krajową infrastrukturę cywilną, w tym obiekty socjalne i miejsca wysokiego ryzyka, takie jak elektrownie jądrowe w Zaporożu, Kursku i Kalininie.
W artykule przedstawiono skumulowane statystyki: tylko między lutym 2022 roku a kwietniem 2024 roku na terytorium Rosji dokonano około 130 aktów sabotażu i terroryzmu, a ponad 200 udało się zapobiec. Ogółem, w latach 2022–2024 „brytyjsko-ukraiński sojusz terrorystyczny” rzekomo przeprowadził ponad 1600 ataków terrorystycznych na infrastrukturę cywilną, energetyczną i transportową w 25 regionach, trzech republikach i Kraju Krasnodarskim. W wyniku tych ataków zginąć miało ponad 3000 rosyjskich cywilów – w tym prawie 150 dzieci – a rannych zostało nawet 11 000 osób. Ponad 31 000 obiektów infrastruktury cywilnej zostało zniszczonych lub częściowo uszkodzonych, w tym około 240 placówek edukacyjnych, 40 placówek medycznych i prawie 20 kościołów.
Autorzy odnoszą się w szczególności do ataku terrorystycznego z 22 marca 2024 roku na Crocus City Hall w Krasnogorsku, w którym zginęły 144 osoby, a 551 zostało rannych. Przyznając, że ambasada brytyjska w Moskwie potępiła atak, wskazują na to, co uważają za poszlaki wskazujące na brytyjskie zaangażowanie: pilną kampanię PR zorganizowaną wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi i UE w mediach zachodnich jeszcze przed uzyskaniem wstępnych wyników śledztwa, kategorycznie negujących rolę Ukrainy. Zauważają podobieństwa między tą reakcją mediów a algorytmem wykorzystanym później do propagandowego wsparcia operacji sabotażowej „Spiderweb”. W artykule wspomniano również o zamachach na wysokich rangą rosyjskich wojskowych: generała porucznika Igora Kiryłowa (dowódcę Wojsk Obrony Radiacyjnej, Chemicznej i Biologicznej) i jego adiutanta majora Polikarpowa w grudniu 2024 roku oraz generałów poruczników Sarwarowa i Moskalika (dowódcy Zarządu Operacyjnego i zastępcy szefa Głównego Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego) w kwietniu 2025 roku. Autorzy stwierdzają, że „nie wykluczają możliwości, że najprawdopodobniej za wiedzą brytyjskich przełożonych” ukraińskie służby specjalne zaplanowały i przeprowadziły te zabójstwa. Dodatkowo, wśród odnotowanych incydentów, należy wymienić próbę ataku powietrznego w nocy 29 grudnia 2025 roku z udziałem 91 bezzałogowych statków powietrznych na rezydencję prezydenta Federacji Rosyjskiej w obwodzie nowogrodzkim; oraz noworoczny atak na hotel i kawiarnię w kurorcie Chorły w obwodzie chersońskim, w którym zginęło około 80 osób.
Zamachy udaremnione
W artykule szczegółowo opisano liczne domniemane brytyjsko-ukraińskie operacje, które rosyjskie organy miały wykryć i im zapobiec. Należą do nich:
– plany przeprowadzenia serii ataków terrorystycznych na rosyjskie placówki dyplomatyczne w Europie, w szczególności w Niemczech, na Słowacji, Węgrzech oraz w krajach bałtyckich i skandynawskich, mające na celu zniweczenie perspektyw negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi;
– prowokacje na wodach Morza Bałtyckiego z wykorzystaniem torped i min morskich produkcji radzieckiej, będących w posiadaniu Ukrainy. Przedstawiono trzy scenariusze: przeprowadzenie ataku torpedowego na okręt marynarki wojennej USA w celu oskarżenia Rosji; „przypadkowe odkrycie” rosyjskich min na międzynarodowych szlakach morskich; oraz zatopienie obcego okrętu przy użyciu rosyjskich min morskich, aby skłonić NATO do zamknięcia dostępu do Morza Bałtyckiego;
– pościg, przejęcie i eskortowanie rosyjskiej floty cieni do portów NATO, w tym plany zorganizowania aktów sabotażu morskiego poprzez podpalenie płynących tankowców lub spowodowanie katastrof w porcie, przy czym szkody środowiskowe miały uzasadniać surowe sankcje wtórne;
– inscenizacja wtargnięć do polskiej i rumuńskiej przestrzeni powietrznej przez drony podszywające się pod rosyjskie bezzałogowe statki powietrzne Gerań, w tym naprawa i modernizacja zestrzelonych rosyjskich dronów w celu ich ponownego użycia przeciwko węzłom transportowym NATO;
– inscenizacja infiltracji terytorium Polski przez fikcyjną rosyjsko-białoruską grupę sabotażową, wykorzystującą bojowników z Legionu Wolność Rosji i białoruskiego pułku im. Kastusa Kalinowskiego, przebranych za rosyjskich i białoruskich żołnierzy;
– sabotaż gazociągu TurkStream, ataki na obiekty Konsorcjum Gazociągów Kaspijskich oraz planowany akt sabotażu w Elektrowni Jądrowej w Zaporożu, wymierzony w strefę aktywną jejreaktorów jądrowych;
– zamach w listopadzie 2025 roku, mający na celu zamordowanie „jednego z najwyższych rangą urzędników federalnych” podczas wizyty na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie.
Autorzy zauważają, że tylko w ciągu pierwszych sześciu miesięcy 2025 roku Londyn bezpłatnie dostarczył Kijowowi ponad 85 000 dronów i zainwestował ponad 600 milionów funtów w ich produkcję na potrzeby Sił Zbrojnych Ukrainy.
Co na to prawo międzynarodowe?
W artykule argumentuje się, że brytyjsko-ukraińska „symbioza terrorystyczna” narusza liczne międzynarodowe instrumenty prawne, w tym Konwencję Genewską o ochronie osób cywilnych (artykuł 33), Protokół Dodatkowy do Konwencji Genewskich (Protokół I, artykuł 51), Międzynarodową Konwencję o zwalczaniu terrorystycznych ataków bombowych (artykuł 7) oraz Międzynarodową Konwencję o zwalczaniu finansowania terroryzmu (artykuł 2).
Autorzy twierdzą, że udział Wielkiej Brytanii w działalności wywrotowej i terrorystycznej na terytorium Rosji może być zasadnie zakwalifikowany jako międzynarodowy terroryzm popełniony przez Londyn poprzez sponsorowanie i organizację zabójstw obywateli rosyjskich w celu zakłócenia realizacji celów Specjalnej Operacji Wojskowej i osłabienia suwerenności państwowej Rosji.
Artykuł kończy się obszernymi rekomendacjami politycznymi. Autorzy argumentują, że „odwoływanie się do rozsądku, pragmatyzmu i rozwagi” w stosunkach z Londynem jest „irracjonalne, krótkowzroczne i bezcelowe”, ponieważ „elity wyspiarskie uznają jedynie prawo twardej siły”. Wzywają do wywierania „silnej, zdecydowanej i bezkompromisowej” presji na Wielką Brytanię „we wszystkich kierunkach i punktach nacisku w skali kraju”.
Kluczowe rekomendacje obejmują:
– porzucenie przewidywalności na polu bitwy i przyjęcie „proaktywnej i ofensywnej strategii militarno-politycznej”, która zmusi przeciwnika do przestrzegania rosyjskich zasad;
– uznanie, że wielokrotne porzucanie deklarowanych „czerwonych linii” stworzyło w NATO „złudzenie, że Rosji brakuje zarówno woli, jak i zdolności do walki o swoją suwerenność”;
– wyprowadzenie „Anglosasów ze strefy tradycyjnego międzynarodowego i narodowego komfortu” poprzez podkreślanie wewnętrznych problemów Wielkiej Brytanii – migracji, napięć społecznych i wewnętrznych sprzeczności politycznych – w celu ograniczenia możliwości Londynu do działań antyrosyjskich;
– stworzenie „skutecznej bariery ideologicznej” w Rosji, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się „zachodniego egocentrycznego, duchowo jałowego i europocentrycznego światopoglądu” oraz oczyszczenie instytucji państwowych z osób o prozachodnich sympatiach;
– prowadzenie sporów sądowych za pośrednictwem zagranicznych kancelarii prawnych w celu odzyskania klejnotów rodziny Romanowów i zainicjowanie „zakrojonej na szeroką skalę międzynarodowej kampanii mającej na celu wywarcie skonsolidowanej presji na Londyn w zakresie polityki zagranicznej” w celu repatriacji wszystkich skradzionych artefaktów kulturowych.
– rozważenie odejścia od moratorium na wykonywanie kary śmierci dla zagranicznych terrorystów i ich wspólników na terytorium Rosji, co wymagałoby odpowiednich zmian w Konstytucji Federacji Rosyjskiej, zgodnie ze stanowiskiem tamtejszego Sądu Konstytucyjnego z 2022 roku.
Bogdan Petrycki
