Radosław Sikorski znalazł sposób na zmianę światowego układu sił. Należy zmienić listę gości. Zamiast Rosji na spotkanie z Chinami i Stanami Zjednoczonymi powinna przyjechać Unia Europejska. Pomysł jest prosty, elegancki i ma tylko jedną drobną wadę: należałoby jeszcze przekonać gospodarza oraz pozostałych uczestników.
Sikorski ma oczywiście rację, że Unia powinna uczestniczyć w rozmowach dotyczących jej bezpieczeństwa. Trudno uznać za sukces sytuację, w której inni dyskutują o naszym kontynencie, a nam pozostaje nadzieja, że ktoś po spotkaniu odbierze telefon. Tyle że między słusznym postulatem, a zaproszeniem istnieje pewna przestrzeń. Wypełniają ją własne możliwości działania, wiarygodność i zdolność przekonania partnerów, że bez nas niewiele załatwią.
Minister powiada, że Rosja nie jest globalnym supermocarstwem. Być może należałoby więc wysłać Putinowi zawiadomienie o utracie uprawnień, z pouczeniem, że od decyzji polskiego ministra nie przysługuje odwołanie. Kopię otrzymałby Xi Jinping, aby wiedział, komu nie nakrywać do stołu.
Kłopot polega na tym, że rozmowy z przeciwnikiem nie są uroczystością wręczania nagród. Zaproszenie nie musi oznaczać uznania dla jego dorobku. Można Rosję potępiać, osłabiać i zmuszać do ustępstw. Trudniej zastąpić ją przy stole Unią i uznać, że problem rosyjski został w ten sposób obsadzony przez bardziej sympatycznego uczestnika.
Mówię to jako zwolennik silnej Unii. Europa ma prawo do ambicji i powody, by domagać się wpływu. Chętnie usłyszałbym więc od ministra, z kim uzgodnił swoją propozycję, kto ją poparł i co zrobi, żeby została przyjęta.
Pozostaje jeszcze kwestia europejskiego krzesła. Kto miałby na nim usiąść? I czy pozostali europejscy przywódcy zgodziliby się, żeby ten ktoś rzeczywiście mówił w ich imieniu? Czas nagli. Do spotkania zostało trzy dni.
Leszek Miller
Za profilem fb.



