Motto: „Zwięzłość jest duszą rozumu” („Brevity is the soul of wit”), William Szekspir, Hamlet (akt II, Scena 2).
W książce autorstwa Mateusza Piskorskiego i Tomasza Jankowskiego Ostatni więzień Rakowieckiej dostrzegam jej mistyczny charakter, ponieważ to znajomość tych dwóch autorów, która rozpoczęła się na pogrzebie Andrzeja Leppera i z czasem przekształciła się w przyjaźń trwającą po dziś dzień, doprowadziła do jej napisania.
Krzywda i trauma
Potrzeba jej napisania, wynika z doznanej krzywdy przez jej głównego bohatera. Krzywdy, polegającej na zniszczeniu życia Mateuszowi Piskorskiemu i jego rodzinie. Analizując ją z punktu widzenia traumatycznych przeżyć jej głównego bohatera, dostrzegam w niej wartość terapeutyczną. polegającą na przepracowaniu traumy (przepracowanie traumy to świadomy proces integrowania bolesnego, przytłaczającego doświadczenia w psychikę, co pozwala na przejście od stanu unikania i cierpienia do stanu akceptacji, zrozumienia i normalnego funkcjonowania, poprzez bezpieczne przepracowanie emocji, nadanie sensu wspomnieniu, aż po możliwość życia bez dominacji przeszłości) przez Piskorskiego.
Akt oskarżenia
Książka ta stanowi kompendium rzetelnej wiedzy na tematy polityczne, w tym wiedzy na temat wadliwego funkcjonowania prawa w Polsce, która będąc członkiem ONZ, de facto nie przestrzega zaleceń ONZ względem pokrzywdzonego Mateusza Piskorskiego. Wiedzy, która nie jest powszechnie dostępna (suplement II od s. 233 do jej końca). Książka Ostatni więzień Rakowieckiej jest aktem oskarżenia skierowanym pod adresem osób odpowiedzialnych za opisany powyżej stan rzeczy.
Treść, grafika
Treść książki Ostatni więzień Rakowieckiej to też znakomity materiał badawczy dla naukowców poszukujących prawdy historycznej dotyczącej wydarzeń za naszą wschodnią granicą. Książka ta po zbeletryzowaniu jej treści, może posłużyć do napisania ciekawej powieści, ewentualnie jako źródło do napisania scenariusza filmu – thrillera psychologiczno-politycznego. Grafika książki Ostatni więzień Rakowieckiej jest znakomita. Poczynając od pierwszej, licowej strony okładki (autor: Borys Hass), która współgra z jej treścią. Natomiast wewnątrz, wzruszające monochromatyczne ilustracje Katarzyny Tchórz, przywodzą wspomnienia genialnej twórczości Bruno Schulza (zawierające motywy oniryczne w części jego czarno-białych grafik).
Nadmierny optymizm
Nie podzielam optymizmu politologa Mateusza Piskorskiego dotyczącego roli frontu gaśnicowego Grzegorza Brauna w polskiej polityce (O polityce polskiej, s. 232) z uwagi na mentalność fanów tej formacji. Anonimowo, spontanicznie – wyrażaną z obfitości serca w komentarzach kierowanych nie tylko pod moim adresem pod moim felietonem Para w gwizdek, przykładowo w Gajówce, zacnego Gajowego Maruchy.
Eugeniusz Zinkiewicz
