Trwająca od 28 lutego bieżącego roku wojna Izraela i USA z Iranem stanowi kolejny – być może przełomowy – etap permanentnej wojny, jaką prowadzi ten geopolityczny duet na Bliskim Wschodzie.
W światowych mediach towarzyszy jej konstatacja, iż te dwa państwa stanowią globalne zagrożenie dla pokoju i swoim atakiem na Iran rozpoczynają wstępną fazę III wojny światowej. I choć media skupiają uwagę opinii publicznej na cenach ropy, nikt amerykańskiego, a nade wszystko izraelskiego zagrożenia dla pokoju nie kwestionuje. Proizraelskie i proamerykańskie media głównego nurtu w Polsce – z katolickimi włącznie – milczą jednak na temat tego zagrożenia, informując Polaków jedynie o „sukcesach” Tel-Aviwu i Waszyngtonu w napastniczej wojnie z Iranem, blokadzie cieśniny Ormuz oraz sytuacji na rynku paliw. Przynależność do NATO nie daje tu żadnego usprawiedliwienia – po tym jak jego członkowie gremialnie odmówili Donaldowi Trumpowi pomocy w odblokowaniu cieśniny. Wprawdzie w ich gronie znalazł się premier Donald Tusk, ale to nie oznacza, że jest zdolny do nazwania po imieniu rzeczywistych przyczyn tej beznadziejnej wojny. Znamienny przy tym jest jeden fakt: nikogo z polskiego establishmentu politycznego nie stać na wypowiedzenie słowa syjonizm, który jest przyczyną numer jeden. Nikogo – z wyjątkiem nie należącego tego grona Grzegorza Brauna.
Dla uwydatnienia tej polskiej specyfiki w obliczu globalnej katastrofy – oznaczającej w wymiarze religijno-eschatologicznym Apokalipsę – na którą skazuje nas syjonistyczna polityka Izraela, warto w tym miejscu przytoczyć stanowisko prezydenta Turcji, będącej, podobnie jak Polska, członkiem NATO i kreującej się na „przewidywalnego sojusznika” USA: „Władze Izraela – czytamy w internetowej informacji – uważają się za lepszych od innych, przez co ciągną Bliski Wschód ku katastrofie – ocenił prezydent Turcji Recep Tayyip Erdogan. (…) Wszyscy wiemy, że ataki na Gazę, następnie na Jemen i Liban, a ostatnio na Iran, nie są motywowane wyłącznie względami bezpieczeństwa – powiedział prezydent Turcji, cytowany przez „Daily Sabah”. Według Erdogana, nie jest przypadkiem, że atakom tym towarzyszy narracja o ‘ziemi obiecanej’ i ‘apokaliptycznych scenariuszach’. Jak podkreślił, sugeruje to ideologiczne pobudki Izraela. (…) Turecki przywódca zarzucił władzom Izraela, że te działają z poczuciem wyższości, które z kolei prowadzi Bliski Wschód w kierunku katastrofy. Działania te określił jako ‘barbarzyństwo’ popełniane w ‘stanie szaleństwa’” [i] .
Różnorodnie można interpretować tę wypowiedź tureckiego prezydenta, odbiegającą diametralnie od oficjalnej polskiej narracji – proizraelskiej i proamerykańskiej. Między innymi zagrożeniem, jakie również dla Turcji przedstawia realizowany przez Tel Awiw program budowy Wielkiego Izraela „od Nilu po Eufrat”. Nie można jednak traktować jej w kategoriach tzw. postprawdy – dowolnej interpretacji zaistniałych na Bliskim Wschodzie faktów i wydarzeń. Wypowiedź Erdogana jest adekwatnym ich świadectwem. Dowolność w odniesieniu do prawdy przechodzącej na naszych oczach do historii – jest manipulacją, kończącą się na zaprzeczaniu udokumentowanym faktom. Taka dowolność, cechująca polską narrację, ma na celu ukrycie rzeczywistych przyczyn i celów permanentnej wojny izraelsko-amerykańskiej, toczonej w tym rejonie świata.
Eksperyment eksterminacyjny
Najbardziej tragicznym jej elementem jest trwająca od dziesięcioleci walka Izraela z narodem palestyńskim w Strefie Gazy, mająca na celu jego unicestwienie. W przedstawiających tę wojnę zachodnich narracjach uwaga opinii publicznej koncentrowana jest na geopolitycznym jej wymiarze, prezentowanym z perspektywy państwa żydowskiego, eksponującego zagrożenie swojego istnienia na Bliskim Wschodzie. Ten punkt widzenia zdołało ono narzucić nie tylko swojemu amerykańskiemu – najpotężniejszemu – sojusznikowi, ale również państwom i społeczeństwom całego Zachodu, jeszcze do niedawna stanowiącego kolektywny monolit w amerykańsko-transatlantyckiej polityce. W dyskursie dotyczącym działań Izraela na Bliskim Wschodzie rzadko pojawiała się – w dodatku co najwyżej marginalnie – ich podstawa ideologiczno-religijna. Sytuacja zmieniła się pod wpływem opublikowanych w ostatnich dwóch dekadach znaczących prac na temat syjonizmu, zachodniej kultury eksterminacji, żydowskiej kultury krytyki. Takie prace pojawiają się również w Polsce, są jednak konsekwentnie przemilczane w politycznym i opiniotwórczym dyskursie. Trzeba o nich mówić wszędzie tam, gdzie to jest możliwe; nagłaśniać wydaną w ubiegłym roku książkę Pawła Mościckiego Gaza. Rzecz o kulturze eksterminacji oraz tegoroczną nowość na rynku wydawniczym: Magdaleny Trojanowskiej książkę Ziemia nieobiecana. Strefa Gazy: eksterminacja, technologiczna kontrola i hipokryzja Zachodu.
Dzięki bezkompromisowości, nade wszystko autorów prac o Strefie Gazy, w analizach izraelsko-amerykańskiej polityki na Bliskim Wschodzie coraz częściej pojawia się wektor ideologiczny jako jej podstawowy czynnik. I nie jest nim ani globalizm zachodni, ani westernizacja świata arabskiego, ani – tym bardziej – transatlantyzm. Tą ideologią jest syjonizm, zarówno polityczny – rewizjonistyczny – jak i religijny.
Budowa Wielkiego Izraela
Realizacja syjonistycznego programu Izraela dokonuje się nie tylko kosztem bliskowschodnich narodów sąsiadujących z państwem żydowskim, ale również kosztem pomijanych w towarzyszącym jej zachodnim dyskursie wyznawców chrześcijaństwa. W każdym z bliskowschodnich państw, które zapewniały im nie tylko warunki do życia, ale również wyznawania swojej wiary – Iraku, Libanie, Syrii, Libii – doszło do ich eksterminacji w wyniku permanentnej izraelsko-amerykańskiej wojny. Do wyniszczania chrześcijaństwa na Bliskim Wschodzie i zanikającego istnienia w Ziemi Świętej doprowadził syjonistyczny program budowy Wielkiego Izraela. I choć nie ma w nim bezpośrednich wytycznych dotyczących rugowania chrześcijan z przestrzeni – „od Nilu do Eufratu” – zarezerwowanej dla wspólnoty żydowskiej, nie ma też dla nich przewidzianej jakiejś formy istnienia i funkcjonowania, nie mówiąc już o gwarancjach bezpieczeństwa. Jako wyznawcom nie-żydowskiej religii Wielki Izrael nie przewiduje dla nich demokratycznego prawa do wyznawania swojej wiary, podobnie jak nie przewiduje demokratycznego prawa do uczestnictwa w jego systemie nie-żydowskich grup narodowych i etnicznych. W tej sytuacji los chrześcijańskiej wspólnoty na Bliskim Wschodzie – niezależnie od konfesji – jest podwójnie tragiczny. Egzystencjalne niebezpieczeństwo grozi jej bowiem nie tylko ze strony radykalnych nurtów islamu, ale również syjonistów, realizujących program Wielkiego Izraela.
Z perspektywy religijnej, geopolitycznej i geokulturowej widać jałowość dialogu chrześcijaństwa z judaizmem, podtrzymywanego nade wszystko przez Kościół katolicki. Dla duchowych przewodników katolicyzmu jest to druga – obok teologicznej – przesłana dla znaku zapytania nad tym dialogiem. Wyznawcy judaizmu nie tylko nie chcą uznać Chrystusa za Mesjasza, ale wciąż czekają na nowego, który – zgodnie z zapowiedzią Apokalipsy – będzie Antychrystem. Jego nadejście ma poprzedzić budowa Trzeciej Świątyni na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie, realizowana w ramach nowego państwa żydowskiego – Wielkiego Izraela – obejmującego Ziemię Świętą, dla której Palestyna stanowi centrum. Na tym właśnie obszarze znajdują się bowiem najważniejsze dla chrześcijan miejsca upamiętniające życie i męczeńską śmierć Chrystusa. W dialogu chrześcijaństwa z judaizmem również na poziomie ideologiczno-kulturowym perspektywa syjonistyczna jest nie do przyjęcia przez Jego wyznawców.
Chrześcijanie wygnańcami z Ziemi Świętej
Rugowanie chrześcijan i chrześcijaństwa z Ziemi Świętej osiągnęło apogeum w czasie trwającego od 7 października 2023 roku obecnego etapu walki Izraela z narodem palestyńskim w Strefie Gazy. Nieliczni w tej wspólnocie wyznawcy Chrystusa zostali na równi z innymi jej członkami – określanymi jako „nie ludzie” przez izraelskich syjonistów – poddani nasilonej eksterminacji. I nie uchronił ich przed nią – jak nie uchronił wcześniej – dialog z judaizmem. Nie dał też żadnego immunitetu pozostałym chrześcijanom całego świata, aby mogli bezpiecznie pielgrzymować do miejsc świętych dla ich konfesji religijnych – nie tylko w czasie wojen prowadzonych dla zaistnienia Wielkiego Izraela, ale również w czasie przyszłym, gdy jako nowe państwo żydowskie zapanuje on na Bliskim Wschodzie. W świecie Wielkiego Izraela – niezależnie od jego religijnej czy też laickiej koncepcji – liczy się tylko jeden naród – żydowski. Liczy się tylko jego religia.
Niestety, ze strony chrześcijan nie ma żadnej reakcji na zawłaszczający Ziemię Świętą syjonizm. Milczy katolicka Polska. Nie tylko dlatego, że USA – nade wszystko za prezydentury Donalda Trumpa – nasz „najpotężniejszy sojusznik” popiera syjonistyczny plan Izraela. Także dlatego, że młot antysemityzmu przekształcił polskie elity w bezwolne zbiorowisko, niezdolne do sprawiedliwej oceny nie tylko politycznej i ideologicznej, ale również moralnej prowodyrów bliskowschodnich wojen.
Syjonizm katolicki w Polsce?
Politycy, zarówno tzw. prawicowi, jak i konserwatywni – bo przecież nie lewica – milczą. Nie są w stanie bronić na polskim forum – a tym bardziej międzynarodowym – Ziemi Świętej przed syjonizmem. Wystarczyło przyjrzeć się zachowaniu ludzi PiS i Konfederacji wobec organizatorów pomocy dla Strefy Gazy w 2025 roku w formie konwojów humanitarnych. Jedyne, na co było ich stać, to krytyka tego gestu człowieczeństwa wobec tragedii jej mieszkańców i szyderstwo z samej idei pomocy. To zachowanie przeszło już do historii jako forma poparcia ludobójczych działań państwa żydowskiego, a jednocześnie deklaracja duchowego współudziału w budowie Wielkiego Izraela.
Warto jeszcze przypomnieć związane z tą postawą zachowanie polityków PiS na forum europarlamentu. Gdy jego członkowie podejmują jakieś uchwały zawierające krytykę Izraela, posłowie PiS głosują przeciw. Nie można również zapominać o haniebnej misji dwóch europosłów PiS – Ryszarda Legutki i Tomasza Poręby – którzy z Mosadem uzgadniali niekorzystną dla Polski nowelizację ustawy o IPN. Nowelizacja zakładała m.in. „przywrócenie honoru” naszemu narodowi poprzez karanie więzieniem za przypisywanie Polakom odpowiedzialności za zbrodnie III Rzeszy Niemieckiej. Honoru nie tylko nie przywrócono, ale pod dyktat rządu Benjamina Netanjahu, za pośrednictwem wymienionych parlamentarzystów, spektakularnie go utracono. W sejmowym głosowaniu wycofano się bowiem z planowanego karania tej formy antypolonizmu. O wyniku glosowania zadecydowali posłowie PiS. To nie wymaga nawet komentowania, jest jedynie jeszcze jednym dowodem silnej pozycji proizraelskiej opcji w Polsce.
Dominującą w niej rolę odgrywa PiS, którego politycy afiszują się jednocześnie ze swoim katolicyzmem w naszych sanktuariach religijnych i narodowych. Możemy więc mówić, że stali się z prezydentem RP Karolem Nawrockim na czele reprezentacją katolickiego syjonizmu w Polsce, wzmacniającego również na gruncie religijnym proizraelską politykę USA.
Prof. Anna Raźny
[i] https://wiadomosci.wp.pl/uwazaja-sie-za-lepszych-erdogan-ostro-o-wladzach-izraela-19.03.2026
Myśl Polska, nr 13-14 (29.03-5.04.2026)
